جودی آبوت درون من-1

این اولینباری است که قرار است برای یادداشتهایم، تصویرگریِ اختصاصی کشیده شود. یادداشتهایی که برای دوچرخه میفرستادم تصویرگری نداشت. یعنی اینطور نبود که به کسی سفارش دهند متناسب با آنچه نوشته شده چیزی طراحی کند. برایش دنبال عکس یا تصویرگری آمادهای میگشتند و کنار متن قرار میگرفت. در سروش هم کارم تحقیق درباره پرونده شکلگیری برخی اشعار و سرودهای کودکانه بود. بنابراین تصویرگری نداشت. و در تمشک هم چون کار اصلیام گردآوری اخبار و مصاحبه و گفتگو با کودکان است باز هم خبری از تصویرگری نیست، جز اینکه برای صفحه بَلالِ خبربیار از همان شمارههای نخست یک شخصیت طراحی شد که همیشه کنار مطلبم میآید.اما حالا در دو مجله جدیدی که با آنها همکاری دارم، برای هر یادداشت یک تصویرگری در نظر گرفته شده. دلم میخواهد هرچه زودتر بدانم تصویرگرِ یادداشتهایم کیست و متن چگونه به تصویر کشیده خواهد شد. جودی آبوت درون من-1...

تصاویر درگیری پلیس و حامیان اسرائیل با دانشجویان آمریکاییِ حامی فلسطین را میبینم و در برابر شجاعت تحسینبرانگیز آنها خودم را انسانی بسیار خرد و کوچک مییابم.این اصلاً ساده نیست که تو در کشوری به اعتراض علیه اسرائیل برخیزی و در چادرها تحصن کنی که میدانی بزرگترین حامی همان کشور است. برای کسانی فریاد دادخواهی سر دهی که سرزمینشان کیلومترها از تو فاصله دارد، هم زبان تو نیستند و شاید همکیش تو هم نباشند. خیلی راحت میتوانی به زندگیات ادامه دهی بدون اینکه ذرهای برایت اهمیت داشته باشد آنها، آنجا، دور از تو، در خاورمیانه چه بلایی سرشان میآید. همین که خودت در آسایش باشی و آزادی را تجربه کنی برایت کفایت میکند. اما این دانشجویان، آزادی را نه فقط برای خاک و خانه خودشان بلکه برای تمام مردم جهان آرزومندند. خودشان را کنار نمیکشند و نمیگویند مسئله فلسطین و سایر کشورهای عربی مسئله ما نیست. نمیگویند ما فقط برای آرمانهای خودمان میجنگیم و برای مردم سرزمین خودمان کشته میشویم، نه برای هیچ انسانی در جایی دیگر.آزادیخواهی واقعی را من این روزها در تصاویر منتشرشده از دانشجویان آمریکا (با ملیتهای مختلف) میبینم که بیترس دستگیری و محرومیت از تحصیل، قرص و محکم پای حرفشان ایستادهاند، بدون آنکه پایان یافتن جنگ در فلسطین واقعا برای آنها سودی داشته باشد یا از آن نفعی ببرند.حرکت آنها خود بیانگر تعریفی به نسبت جامع از یک انسان آزادیخواه است. جودی آبوت درون من-1...

من شاگرد کوچک ادبیات فارسی هستم. و خدا میداند که این جمله را از سر فروتنی و تواضع نمیگویم. که ای کاش واقعا درختی بودم پر بار، درختی سنگین از بار دانایی تا گفتن چنین حرفی از زبانم یا تراوش چنین کلماتی از قلمم، افتادگی و خاکساری محسوب میشد.امروز که به تماشای فیلم سینمایی مست عشق نشسته بودم، در دقایق پایانی فیلم، یکبار دیگر از اینکه در جایی از مسیر تحصیلیام، راه عوض کردم و به سوی علاقه قدیمیام یعنی ادبیات بازگشتم، احساس رضایت کردم. به خاطر آوردم آنچه زمانی به من -به منِ ترسو- جسارت داد تا چنین تصمیمی بگیرم،سختیهایش را بپذیرم و برایش چند سال تلاش کنم، همین شاعران و اشعارشان بودند. مولانا، سهراب سپهری، فردوسی، نظامی، حافظ، سعدی، نصرالله منشی و ... بودند که مرا به این وادی فراخواندند. اصلا همینها بودند که درک من از معنای زندگی، عشق، خداوند و احتمالا بسیار چیزهای دیگر را دستخوش تغییر کردند. همینها سرسپردهام کردند، مرا به گریه کشاندند و مبتلایم کردند.البته که مست عشق برای اهالی ادبیات حرف تازهای برای گفتن ندارد، فیلمی برای یادآوری دانستههای پیشینشان از زندگی شمس و مولانا است. اما برای منی که همیشه خودم را همان فرزند کوچک ادبیات فارسی میدانم خالی از درس و بهره نیست. معمولا از تماشای چنین فیلمهایی استقبال میکنم و از آنها لذت میبرم. خودم را درگیر نقدهای کوبندهای که خستگی سازنده را در تنش باقی میگذارد نمیکنم. از منتقدانی حمایت میکنم که اول از ضرورتهای ساخت چنین آثاری برای معرفی مشاهیر به عموم مردم سخن میگویند، از دغدغهمندی سازندگانشان تشکر میکنند و زحمت آنان را ارج مینهند و بعد خیلی ن جودی آبوت درون من-1...